Is het onderzoeksprogramma voor de scheppende en uitvoerende kunsten aan de universiteit van Leiden wetenschap?

Op 16 november woonde ik in Leiden de promotie bij van de beeldend kunstenaar Hans Scholten (1952) in het kader van het programma van de Academy of Creative and Performing Arts (APCA), een samenwerking met de Koninklijke Academie te Den Haag. Op de website van dit programma (https://www.universiteitleiden.nl/en/humanities/academy-of-creative-and-performing-arts/about) heet het:

The ACPA facilitates artistic research, i.e. research that originates from an artistic practice, and in its process is guided by that practice, and furthermore results in new artistic products and knowledge. The ACPA promotes a combination of artistic and academic excellence, nationally and internationally, in education and in research, with the aim to turn out outstanding and independent artistic researchers.

De onderzoeksvraag van Hans Scholten was: ‘How can I, as a visual artist, question, with the use of the archive-based project Urban Future, the global development of urbanization and its underlying notions of chaos and complexity?(https://www.universiteitleiden.nl/en/research/research-projects/humanities/urban-future)

De openbare verdediging ging vergezeld van een presentatie in de Koninklijke Academie in Den Haag van het laatste werk van de kunstenaar dat de weerslag was van zijn onderzoeksproject. Scholten maakte de afgelopen jaren boeiende fotoprojecten van de rommelige (om het maar in gewoon Nederlands te zeggen) urbanisatie in China en het Midden-Oosten, o.a. getoond in Huis Marseille in Amsterdam (2008) in een grote tentoonstelling ‘Urban Future’ dat aan de basis van zijn onderzoek ligt.

Na het ‘hora est’ vroeg een groot deel van het publiek zich af: dit was zeer interessant en de ontwikkeling van het werk van Hans Scholten als gevolg van zijn studie is dat ook: maar is dit wetenschap? Lees verder

Geplaatst in Essays | Reacties uitgeschakeld voor Is het onderzoeksprogramma voor de scheppende en uitvoerende kunsten aan de universiteit van Leiden wetenschap?

Het artistieke thuishonk

Van 11 september tot 9 oktober organiseerde Koneksi-Connectie 2016, www.koneksi-connectie.com,  (een dit jaar lopend artistiek project dat gaat over de verbindingen tussen Nederland en Indonesië) een tentoonstelling Rethinking Home in Nieuw Dakota in Amsterdam Noord. Vijf Nederlandse kunstenaars met ‘een Indonesische achtergrond’ en vijf Indonesische kunstenaars mochten een project ontwikkelen dat de verbinding tussen de geschiedenissen van de kunstenaars en de beide landen tot uitdrukking bracht. Lees verder

Geplaatst in Essays | Reacties uitgeschakeld voor Het artistieke thuishonk

Constant en Mondriaan. Moet het Gemeentemuseum niet meer met deze kunstenaars doen?

Tot 25 september zijn er twee tentoonstellingen over Constant (Nieuwenhuys) in het Gemeentemuseum in Den Haag en het Cobramuseum in Amstelveen. De tentoonstellingen sluiten goed op elkaar aan, ook in twee uitstekende catalogi. Den Haag geeft een mooi overzicht van de essentiële aspecten van het utopistische project Nieuw Babylon (waarvan het dankzij Constant de kernstukken bezit). Het Cobramuseum focust met nooit eerder getoond werk op Constant ’s weg er naar toe. Voor de kenner van het werk van Constant is dit de interessantste tentoonstelling die dank zij een ontwerp van Ben van Berkel zich als een fraai labyrint ontvouwt. Zij roept de vraag op: wat hebben Mondriaan en Constant met elkaar te maken? Lees verder

Geplaatst in Essays, Kunstenaars | Reacties uitgeschakeld voor Constant en Mondriaan. Moet het Gemeentemuseum niet meer met deze kunstenaars doen?

De ’douanier’ Rousseau

 

Nog tot 17 juli zijn in Parijs de tentoonstellingen van Rousseau in musée Orsay en over Apollinaire in musée Orangerie te zien. Beide zijn aanraders. Rousseau wordt voor het eerst getoond in combinatie met tijdgenoten. De dichter Apollinaire was met zijn beeldende kunstkronieken de vertolker van de nieuwe generatie schilders in de artistiek onstuimige periode in het Parijs van 1885-1910. Hij werd ook de pleitbezorger van de relatieve buitenstaander Rousseau. Veel van de door hem in zijn kronieken besproken werken zijn in de tentoonstelling te zien. Rousseau, die ouder was dan de aanstormende generatie van Picasso, was een relatieve buitenstaander die toch door zijn collega’s werd ‘gezien’. Op de dag na Brexit stonden we voor het doek uit 1907 dat Rousseau’s ideaal van de vreedzame wereldrepubliek uitbeeldt. Het heeft de lange titel ‘Les réprésentants des puissances étrangères venant saluer la République en signe de paix.’

Les Répresentants

Les Répresentants

Lees verder

Geplaatst in Kunstenaars | Reacties uitgeschakeld voor De ’douanier’ Rousseau

Piss Christ van Andres Serrano revisited op de tentoonstelling van de kunstenaar in Brussel.

 

Tot 21 augustus is in Brussel een overzichtstentoonstelling van de Amerikaanse (maar eigenlijk Haïtiaans-Cubaanse) Adres Serrano te zien. Goed om de (voor)oordelen over deze kunstenaar die met het beruchte Piss Christ als blasfemist is gebrandmerkt, te testen. Dat is zeer verhelderend. Serrano is geen blasfemist maar een religieus mens die in de Zuid-Amerikaanse traditie zijn eigen emotionele vertaling van het katholicisme geeft. Zelf zegt hij in de catalogus van de tentoonstelling: ‘Ik ben altijd aangetrokken door het christendom. Ik ben geboren en getogen katholiek en ben mijn gehele leven een christen geweest.’

Andres Serrano in zijn appartement in New York

Andres Serrano in zijn appartement in New York

Lees verder

Geplaatst in Essays, Kunstenaars | Reacties uitgeschakeld voor Piss Christ van Andres Serrano revisited op de tentoonstelling van de kunstenaar in Brussel.

Een duur voor de helft gekocht echtpaar van Rembrandt

 

In mijn blog van 4 oktober 2015 stond ik stil bij de voorgenomen aankoop van de twee Rembrandt portretten. Inmiddels heeft deze zijn beslag gekregen. Nederland koopt het portret van Maerten Soolmans en Frankrijk het portret van Oopjen Coppit. De portretten, die nog enige tijd in het Louvre hangen, zijn na een langdurige restauratie eerst een paar jaar hier te zien, dan vijf jaar in het Louvre en daarna om de acht jaar hier en daar. Of Oopje Maerten na die tijd trouw blijft moet nog worden afgewacht. Ik schreef over het vervolg in het blad Simulacrum van de Amsterdamse kunstgeschiedenis studenten van april dit jaar (jaargang 24 nr. 3) het navolgende stuk. Kort gezegd: het is een intransparante transactie, het is te duur en het is te weinig.

Het echtpaar gescheiden door twee ministers

Het echtpaar gescheiden door twee ministers

Lees verder

Geplaatst in Essays, Kunstenaars | Reacties uitgeschakeld voor Een duur voor de helft gekocht echtpaar van Rembrandt

Saskia Noor van Imhoff bij de Appel

Bij de Appel in Amsterdam is tot 10 april de tentoonstelling van Saskia Noor van Imhoff te zien, tegelijk met een opstelling in twee te kleine en te donkere zalen in het Stedelijk van haar installatie die het museum twee jaar geleden heeft gekocht. De tentoonstelling heet #+21. 00. Net als de vorige tentoonstelling van Gerlach & Koop is het hele interieur van het pand van de Appel verbouwd, als om aan te tonen dat het als tentoonstellingsruimte in de oorspronkelijke vorm eigenlijk niet deugt Lees verder

Geplaatst in Kunstenaars | Reacties uitgeschakeld voor Saskia Noor van Imhoff bij de Appel

Isa Genzken in het Stedelijk Museum

De tentoonstelling van Isa Genzken (Duitsland 1946) ‘Mach dich hübsch’ die nog tot 6 maart te zien is, vind ik de eerste tentoonstelling van wereldformaat in het vernieuwde Stedelijk. Er zijn natuurlijk allerlei interessante retrospectieven geweest, maar die gingen over dingen en kunstenaars die we al kenden. De presentaties hielden dikwijls niet over. Dit volledige overzicht, gepresenteerd in deze vorm, is een openbaring. Genzken is de jongste van de groep van naoorlogse Duitse kunstenaars die zich afzetten tegen de Duitse geschiedenis en de naoorlogse Duitse samenleving. Evenals bij de anderen is haar leermeester Joseph Beuys (1921-1986). Ze was een tijd getrouwd met Gerard Richter (1932), maar is toch een geheel andere kant op gegaan, zeker na haar scheiding. Ze staat dichter bij Sigmar Polke (1941-2010, zie de blog van januari 2015 over hen). Een voorloper is Kurt Schwitters (1887-1948). Lopend door de tentoonstelling moet je soms aan zijn Merzbau en zijn collages denken. Een jongere verwante kunstenaar is Wolfgang Tillmans (1968), wiens enorme fotocollages een verwante wereld oproepen. Lees verder

Geplaatst in Kunstenaars | Reacties uitgeschakeld voor Isa Genzken in het Stedelijk Museum

De problemen rond De Appel in Amsterdam

De Appel in Amsterdam is in september van dit jaar negatief in het nieuws geweest wegens het plotselinge ontslag van haar een jaar eerder aangestelde directeur Lorenzo Benedetti (oud-leerling van de curatorenopleiding van hetzelfde instituut), zie http://metropolism.com/opinion/witte-raaf/ en publicaties op het Platform BK http://www.platformbk.nl/2015/09/ww14-appels-en-peren/ ; http://www.platformbk.nl/2015/10/platform-bk-over-het-ontslag-van-lorenzo-benedetti/

De kantonrechter in Amsterdam heeft op het verzoek van het bestuur van De Appel de arbeidsovereenkomst begin december ontbonden, wegens een onoverbrugbaar verschil van mening tussen bestuur en Benedetti over het beleid. In opdracht van de gemeente Amsterdam heeft een commissie onder voorzitterschap van de oud-advocaat Els Swaab een week na de uitspraak een advies over de kwestie uitgebracht. Hoe het verder gaat weet ik niet; er loopt nog een hoger beroepstermijn. Ik heb het stilzwijgen over de affaire bewaard, omdat ik lang bestuurslid van De Appel ben geweest tijdens het directeurschap van Saskia Bos. Na lezing van het advies van de Commissie Swaab heb ik besloten dat stilzwijgen te verbreken, omdat dit advies van geen kant deugt. Van geen kant: de opdrachtgever is verkeerd, de opdracht is verkeerd, de voorzitter had zich moeten terugtrekken en het advies deugt inhoudelijk niet, omdat de echte vragen niet worden beantwoord.gebouw Lees verder

Geplaatst in Essays | Reacties uitgeschakeld voor De problemen rond De Appel in Amsterdam

Na de late Rembrandt nu ook de jonge

De Nederlandse en de Franse Staat hebben samen een dubbelportret van Rembrandt gekocht of het voornemen daartoe geuit. Het gaat om de door de 28 jarige schilder in 1634 ten voeten uit geschilderde portretten van het echtpaar Maarten Soolmas en Oopjen Coppit die in het enorme boek over Rembrandt van Horst Gerson slechts goed zijn voor twee bescheiden zwart-wit afbeeldingen op één pagina. Ze hebben ooit toebehoord aan de familie van Loon, maar Annewies van Loon heeft ze samen met de hele collectie in 1877 aan de familie De Rothschild verkocht, waar ze tot op heden in het Parijse appartement van de huidige baron hangen. Deze heeft ze voor 160 miljoen Euro samen aan het Louvre te koop aangeboden, maar dat had geen geld. Vervolgens heeft hij ze met een export vergunning van de Franse staat aan het Rijksmuseum aangeboden. Dat dacht met hulp van het parlement de schilderijen zelf te kunnen kopen, maar na een heleboel gedoe waarover iedereen alles heeft kunnen lezen, is er nu een afspraak tussen de Nederlandse en de Franse regering dat de Nederlandse en de Franse Staat de doeken samen aankopen voor 160 miljoen waarvan zij ieder de helft opbrengen. Samen: dat wil zeggen ieder verwerft de helft in beide schilderijen. Er is al veel over gezegd, maar ik wil stilstaan bij twee vragen: wat houdt deze mede-eigendom in en over wat voor cultuurpolitiek hebben we het nu eigenlijk?

Halve Soolmans

Halve Soolmans

Coppit onder

Coppit onder

Lees verder

Geplaatst in Essays, Kunstenaars | Reacties uitgeschakeld voor Na de late Rembrandt nu ook de jonge